Το άρθρο/ παρέμβαση της Καίτης Μυλωνά είναι ταυτόχρονα διαχρονικό αλλά και επίκαιρο. Μπορεί το θέμα Πόλεμος & Ειρήνη να απασχολεί και να ταλαιπωρεί επί σειρά αιώνων την ανθρωπότητα, προφανώς και στις μέρες μας α) Ρωσία – Ουκρανία β) Ισραήλ – Παλαιστινιακή κοινότητα και νησίδες κατοίκησης, ωστόσο όπως υπογραμμίζει η Καίτη Μυλωνά:
“Η ειρήνη πάει μαζί με την καλλιέργεια της γής και την εκτροφή των ζώων. Όλος μας ο πολιτισμός, τα ήθη μας και τα έθιμά μας, τα τραγούδια μας και οι χοροί, ακόμη και οι έρωτές μας είναι δεμένα με τα χωράφια και τις στάνες, με τη θάλασσα και τα ψάρια και με τα ταξίδια.
Και αυτό δεν είναι ρομαντισμός!”
Με αφορμή το άρθρο/ παρέμβαση της Καίτης Μυλωνά, δηλώνουμε ότι οι ΦτΦ συμπαραστέκονται στους αγώνες των αγροτών και των κτηνοτρόφων για να μπορέσουν να καλλιεργήσουν τα χωράφια τους και να διατηρήσουν τις στάνες τους.
Οι ΦτΦ διαχρονικά και όχι ευκαιριακά με τον ΟΠΕΚΕΠΕ και τους αγώνες των αγροτών και των κτηνοτρόφων που αυτήν την περίοδο βρίσκονται σε εξέλιξη, έχουν εκφράσει το ενδιαφέρον και τις θέσεις τους, ενδεικτικά α) TTIP: Ελληνική αγροτική παραγωγή και ασφάλεια τροφίμων | Το 3ο ενημερωτικό φυλλάδιο των ΦτΦ, 2006 [ΕΔΩ] β) Με το τριήμερο συνέδριο στα Καλάβρυτα με θέμα «Τα βουνά έχουν αξία – Ιδέες για δράση – Χτίζοντας συμμαχίες για ανθεκτικά βουνά και τοπικές κοινωνίες» – Τα πρακτικά, 2022 [ΕΔΩ] γ) 15 Οκτωβρίου 2025: Παγκόσμια Ημέρα Αγρότισσας [ΕΔΩ] δ) Ημερολόγιο των ΦτΦ για το 2026 με θέμα την “Ελληνίδα Αγρότισσα” [ΕΔΩ]
Η παραγωγή του Αγροτικού τομέα με 3.6% στο ΑΕΠ της χώρας μας δείχνει την τραγική κατάσταση που βρίσκεται ο αγροτικός και κτηνοτροφικός κόσμος.
Ο ΦτΦ βάζουν μια άνω τελεία και θα επανέλθουμε.
Κώστας Φωτεινάκης – Δεκέμβριος 2025
Να μην νικήσει η οικονομία του πολέμου την πολιτική, να μην νικήσει ο πόλεμος την ειρήνη
Καίτη Μυλωνά
Κτηνίατρος | Μέλος των Φίλων της Φύσης | Δεκέμβριος 2025
Τα προηγούμενα χρόνια, στα χρόνια της παγκοσμιοποίησης είχαμε την οικονομία σε βάρος της πολιτικής.
Τώρα έχουμε την αμυντική/επιθετική/πολεμική βιομηχανία επί της πολιτικής.
Και πέρασαν τα χρόνια και δεν προλάβαμε να φέρουμε την πολιτική επί της οικονομίας.
Τώρα πρέπει να τρέξουμε, να αρθρώσουμε λόγο πολιτικό και αντιπολεμικό, Λόγο Ειρήνης, για να μην επιτρέψουμε στον Πόλεμο και στα συμφέροντα που τον εξυπηρετούν να επιβάλουν την κατάργηση του κοινωνικού κράτους και την μεταμόρφωση των κοινωνιών σε προτεκτοράτα/σφαίρες επιρροής των ισχυρών. Να μην νικήσει η οικονομία του πολέμου την πολιτική, να μην νικήσει ο πόλεμος την ειρήνη.
Και κυρίως να επαναφέρουμε στην πρώτη γραμμή το Λόγο περί Ειρήνης. Να καταγγείλουμε την εεπιτηδευμένη καλλιέργεια πολεμικού κλίματος, που μοναδικό στόχο έχει να συνηθίσουμε και να «κανονικοποιήσουμε» μια πολεμική ατμόσφαιρα, αργότερα μια πολεμική κατάσταση.
Η καλλιέργεια μιας κουλτούρας ειρήνης που έχει υιοθετήσει ο ΟΗΕ, δεν είναι απλά η απουσία πολέμου. Είναι κάτι παραπάνω, είναι η καλλιέργεια μια κουλτούρας συνεννόησης, ανταλλαγής απόψεων μεταξύ των λαών και των κρατών.
Η ΕΕ από μόνη της έχει αυτοχειριαστεί και δεν αποτελεί αξιόπιστο συνομιλητή ή σύμμαχο. Ως χώρα πρέπει – για εθνικούς λόγους και μόνο – να σχεδιάσουμε πολιτικές, ώστε να μπορέσει η χώρα να σταθεί στα πόδια της, έτσι που οτιδήποτε συμβεί στο μέλλον, να μπορέσει να αντιδράσει και κυρίως να θρέψει τον πληθυσμό της.
Με υποθηκευμένο τον πρωτογενή τομέα στις εταιρείες εφοδίων/εισροών στην γεωργία και την κτηνοτροφία και κατεστραμμένη τη γεωργία και την κτηνοτροφία – ενώ παράλληλα διαπιστώνεται μείωση του πληθυσμού, ο οποίος γηράσκει – δεν θα μπορέσουμε να αντεπεξέλθουμε και δεν μπορώ να φανταστώ ποιά θα είναι η τύχη μας, ως λαού και ως έθνους.
Ο αγροτικός κόσμος αυτή τη στιγμή δίνει έναν αγώνα για την επιβίωσή του, η οποία ταυτίζεται με την επιβίωσή όλων μας. Δεν πρέπει να επιτρέψουμε να συνεχιστεί αυτό το «όργιο» της απέραντης και άναρχης τουριστικοποίησης της Ελλάδας που στερεί τη στεριά και τα νησιά από τους κατοίκους τους. Δεν πρέπει να επιτρέψουμε την εγκατάλειψη της γεωργίας και της κτηνοτροφίας με τα εκλεκτά προϊόντα τους και να δώσουμε χώρο σε μια διατροφή που να στηρίζεται σε σκουλήκια και έντομα ή σε εργαστηριακό κρέας, αύριο πιθανόν σε εργαστηριακά αυγά. Δεν πρέπει να επιτρέψουμε να μας μεταμορφώσουν σε ζόμπι.
Η ειρήνη πάει μαζί με την καλλιέργεια της γής και την εκτροφή των ζώων. Όλος μας ο πολιτισμός, τα ήθη μας και τα έθιμά μας, τα τραγούδια μας και οι χοροί, ακόμη και οι έρωτές μας είναι δεμένα με τα χωράφια και τις στάνες, με τη θάλασσα και τα ψάρια και με τα ταξίδια.
Και αυτό δεν είναι ρομαντισμός!
Όλα αυτά στη σημερινή εποχή προφανώς και συνδέονται με τις αυξημένες διατροφικές ανάγκες και τις νέες τεχνολογικές μεθόδους. Αλλά από αυτές να επιλέξουμε εκείνες που ταιριάζουν με τη χώρα και τους κατοίκους της και το κλίμα μας και όχι αυτές που εξυπηρετούν τις μεγάλες πολυεθνικές εταιρείες και τα συμφέροντά τους. Οι αρμόδιοι επιστήμονες να βοηθήσουν σ’ αυτήν την κατεύθυνση, είναι χρέος τους.
Δεν μας επιτρέπεται να εγκαταλείψουμε την ιδέα ενός κόσμου δικαιότερου, ενός κόσμου ειρηνικού, επειδή φαίνεται μάταιο. Το ζήτημα είναι πώς θα κατοχυρώσουμε μέσα στα συντάγματά μας την κουλτούρα της ειρήνης. Η ίδρυση του ΟΗΕ μετά τον Β’ ΠΠ ήταν μια τέτοια παγκόσμια δέσμευση. Μόνο που άφησε απέξω μεγάλες περιοχές της Γης, ολόκληρες ηπείρους και πολλούς λαούς. Η Αφρική και η Λατινική Αμερική, όπως και η Νοτιοανατολική Ασία πρέπει να έχουν μια θέση όχι μόνο στον ΟΗΕ, αλλά και στο Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ.
Η ΕΕ δεν είναι σε θέση να εγγυηθεί τίποτα απ’ όλ’ αυτά. Η ηγεσία της μπλεγμένη σε σκάνδαλα, βουτηγμένη στη διαφθορά, ταυτισμένη με τα πιο σκοτεινά συμφέροντα των πολεμικών κύκλων και των βιομηχανιών – πολεμικών και άλλων – δεν έχει καν τη διάθεση για κάτι τέτοιο. Αντίθετα, με πρόσχημα την απλοποίηση της νομοθεσίας και την ανταγωνιστικότητα, προωθεί μια πολεμική οικονομία, δημιουργώντας εχθρούς σε ένα φαντασιακό επίπεδο.
Ήδη κυκλοφορούν απόψεις που προοιωνίζονται τη διάλυση ή την περιθωριοποίηση του ΝΑΤΟ. Ήδη η ΕΕ μόνο Ένωση δεν είναι. Η κάθε χώρα κοιτάζει τα συμφέροντά της. ΟΙ ηγεσίες της ΕΕ και πολύ περισσότερο η σημερινή δεν νοιάστηκαν ποτέ για την ευρωπαϊκή πολιτική ολοκλήρωση. Με αποτέλεσμα, στη συνείδηση των λαών να έχει χρεοκοπήσει αυτή η ιδέα και οπωσδήποτε η «πίστη» ότι η ΕΕ νοιάζεται για τα προβλήματα των κοινωνιών των κρατών μελών.
Η ΕΕ είναι ένα άδειο πουκάμισο ή ένα πουκάμισο γεμάτο εκρηκτικά που απειλεί τους λαούς της Ευρωπαϊκής ηπείρου με αυτοχειριασμό. Πρέπει να απαλλαγούμε το συντομότερο από αυτό τον μηχανισμό πολέμου
